De dominee

Hij liet het achter, die laatste keer. Voor onze herinneringen stond op het kaartje. In het mahoniehouten doosje lagen haar brieven aan hem. Nu heeft ze het uit de kast gepakt. Van de bovenste plank, veilig weggestopt voor nieuwsgierige ogen. Ze heeft de inhoud duizend keer bekeken, maar het is lang geleden dat ze iets aan toevoegde. Haar vingers strelen de korrelige krantenfoto. Oneindig teder strijken ze langs zijn kin, waar ze de kleine, harde stoppeltjes weet waarmee ze hem vaak plaagde. Traag verder, over het kuiltje op de grens van kaak en hals waar ze duizenden kussen drukte. Weer terug naar zijn lippen waarvan ze ook nu nog weet hoe ze hartstochtelijk haar lichaam koosden. Ze kijkt naar zijn ogen. De oprechtheid in zijn blik doet haar opnieuw smelten. In gedachten hoort ze nog zijn stem. Helder en krachtig als hij zijn gemeente voorging, donker en zacht als hij haar lief had.

Zo vaak namen ze afscheid en beminden elkaar weer opnieuw.  Ze waren verslaafd aan elkaars tedere aandacht, de nooit aflatende hartstocht. Haar leven draaide uitsluitend om hem. Ze wachtte, wachtte, alleen op hem. Ze was zo jong nog, onschuldig, onwetend. Telkens weer liet ze hem toe, de man die haar hart veroverde. Steeds weer verliet hij haar. Hij hield intens van haar, dat wist ze, maar hij aanbad zijn vrouw en kinderen. Hij ging er langzaam aan kapot. Ook haar geweten schuurde.

Met verkrampte vingers verfrommelt ze de krant tegen haar borst. Minutenlang staart ze voor zich uit. Zij had slechts eenmaal lief. Geen man die ooit haar minnaar verving.

Bij hun laatste afscheid huilde hij. Hij vertelde niet meer te kunnen bidden, zich te schamen voor zijn God, die zo belangrijk in zijn leven was. Zij was zijn zonde en belette hem zijn ambt uit te voeren. Zo lang geleden al. Na 40 jaar met emeritaat staat boven de foto in de krant op haar schoot.

Ze stuurde hem weg. Lankmoedig, barmhartig, onmetelijk lief. Ze vertelde hem niet over het kind dat zij onder haar hart droeg. Uit liefde voor hem deed ze er het zwijgen toe. Maar toch, het verlangen bleef. De pijn van het verlies werd niet minder. Opgedroogde tranen versteenden tot kiezels in haar buik.
Ze hoort de kinderen buiten. Het is woensdag. Zijn kleinkinderen, hij weet het niet. De bel schalt door de hal. Zorgvuldig strijkt ze de gekreukte foto glad en drukt er een kus op. Ze zucht, herschikt haar rok. Opnieuw de bel. Ongeduldiger nu.
‘Ja, ja, oma komt eraan!’

stock-video-90691035-old-woman-reading-newspaper-sitting-in-chair

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Auteur van verhalen die verschil maken