Tagarchief: Verhalenbundel

Wintervertellingen

IMG_0667

Een leuke mail in mijn mailbox:

“… Gisterenavond heeft de jurering plaatsgevonden van de schrijfwedstrijd Wintervertellingen van Heel Nederland Schrijft
Hierbij deel ik u mee dat u bij de beste 5 bent geëindigd…”

Zo kwam het dat ik op deze grijze zondagmiddag mijn korte verhaal ‘Zwieren’ voordroeg  in een tent op een prachtig plein. Het was – ondanks de vele heaters – waterkoud, maar de sfeer was warm.

Het was een ‘very close finish’, aldus de juryvoorzitter Martijn Adelmund (schrijver, hoofdredacteur Heel Nederland Leest)
Dank Heel Nederland Schrijft voor de perfecte organisatie.

http://www.heelnederlandschrijft.nl/page/actueel-15

Lang van stof

Ik hou niet zo van lange zinnen. Maar een hoogst enkele keer maak ik een uitzondering.

“Over het algemeen bestaat haar leven uit het zo pijnloos mogelijk zetten van een polsbreukje van een schattig, vierjarig schoffie met ‘n dikke snottebel of het geruststellen van een huilende, voorheen zo stoere, bouwvakker in afwachting van zijn collega’s die zijn tussen de fundering gevonden afgezaagde vingertop met de grootste spoed bij haar proberen af te leveren. ‘Stop ‘m maar in een zakje met wat melk,’ zegt ze dan en tapt in afwachting van het onmisbare stukje ledemaat haar zoveelste bekertje smerige koffie.”

Papa’s stal

haba_kerststal-2
Zoals ieder jaar had, ondanks de bijgeplaatste stoelen, niet iedereen een plekje kunnen bemachtigen. Het lijkt niemand te deren. Lachend schudt men elkaar de hand. Ook zij krijgt van diverse bekenden hartelijk een gelukkig Kerstfeest toegewenst. Ze zijn blij haar te zien, toch kost het haar wat moeite terug te glimlachen. Voor het eerst in haar leven heeft de nachtdienst haar niet blij gemaakt. Natuurlijk heeft ze meegezongen. Ze kreeg, net als altijd, een brok in haar keel van de traditionele kerstliederen. Maar het had zo onaf gevoeld. Zo incompleet. Ze miste die lage mannenstem naast haar. Gek, toch. Als meisje had ze zich vaak geschaamd. Papa klonk niet altijd even zuiver. Dat had hij vrolijk weggelachen. ‘Als God had gewild dat ik mooier kon zingen, had hij me wel een betere stem gegeven’, zei hij dan.
Ze snuit haar neus. Nu zou ze er een lief ding voor overhebben om hem nog eens hard en vals te horen zingen. Ze recht haar schouders en baant ze zich een weg naar de deur.
Daar legt de dominee zijn hand op haar schouder. ‘Wat fijn dat je vannacht toch gekomen bent. Het zal niet makkelijk voor je zijn. Je houdt je kranig. Ik denk dat je vader hartstikke trots op je zou zijn.’
Ze knikt en knoopt zonder te antwoorden haar jas dicht. Tot bovenaan toe.
‘Doe je sjaal maar stevig om’, zegt hij nog, voordat ze in de donkere nacht verdwijnt. ‘Het is guur buiten.’
‘Het regent weer,’ zegt ze.
Vroeger was er warme chocolademelk als ze thuis kwamen. Dan zette papa de kerststal onder de boom. Steevast mocht zij het kindeke Jezus in zijn kribbe leggen. Prachtig vond ze hem. Zijn lieve glimlach, de minuscule lendendoek. Papa had hem zelf gemaakt, net zoals alle andere figuren in de simpele, houten stal. Zittend voor het haardvuur maakte hij er vaak eentje bij. Puur voor zijn plezier sneden zijn eeltige handen een lammetje. Of toch nog een herder. Dan keek ze stilletjes toe.
Haar ogen worden vochtig. De wind is venijnig fel.
Als ze haar straat inloopt, is ze verrast te zien dat er licht brandt in hun woonkamer. Zou haar vriend dan toch nog op zijn? Hij had gemopperd toen ze ondanks zijn afkeer vanmiddag een kerstboom had gekocht. ‘Als die stal er maar niet bij hoeft!’ was al wat hij zei.
Hij had zijn hoofd geschud toen ze vertelde dat ze naar de kerk zou gaan. ‘Een sprookje, net als Sinterklaas.’
‘Voor papa,’ had ze gefluisterd, meer tegen zichzelf dan tegen hem.
Hij had haar verstaan. ‘Je vader is er niet meer, toch? Ik dacht dat we eindelijk van dit gedoe af zouden zijn.’
Ze had op haar lip gebeten en niets teruggezegd. Maar toen ze vertrok had hij een verontschuldiging gemompeld en haar op haar wang gekust. ‘Geniet ervan, schatje.’
Dat was best lief, denkt ze. Ze zoekt haar huissleutel.
‘Er is chocolademelk. Ik hoop dat die een beetje gelukt is,’ zegt hij als ze binnenkomt.
In zijn uitgestrekte hand ligt het kindeke Jezus. ‘Leg jij dit ventje even in zijn bedje?’
Hij knipoogt. Onder de kerstboom staat papa’s stalletje.
***
(gepubliceerd in ‘Volg de sterren’ PKN 2015 https://webwinkel.pkn.nl/kerst/volg-de-sterren/4920-0161/F6/78)

Presentatie ‘Het gebaar’

De presentatie van Het gebaar met mijn verhaal Dovemansoren was erg gezellig.

10608451_797259086978273_391111195309251119_o

Elly Godijn (Godijn Publishing) en Ellis Bell (Gebarenliedjes) sloegen de handen ineen en organiseerden een verhalenwedstrijd met als titel en overkoepelend thema: ‘HET GEBAAR, dat mijn leven veranderde’. Met deze wedstrijd willen ze mensen bewust maken van wat het betekent als je doof bent en je dus geen informatie via je oren binnenkrijgt. Dat communicatie en begrip dan voornamelijk via ogen en handen verlopen. Mooie, bijzondere en diverse verhalen en reacties zijn het resultaat van dit bijzondere project. Samen met Pieter Siercks in de jury hebben zij vijfentwintig verhalen geselecteerd voor deze prachtige bundel. Een verhalenbundel waarbij in ieder verhaal een doof persoon een rol speelt. Laat je meenemen in de verhalen vol lef, kracht, hindernissen, gebaren, vriendschap en ontroering. Van elk boek dat verkocht wordt, gaat een deel naar de FODOK (Federatie van Ouders van Dove Kinderen

10425436_309139422617740_5322216047890159106_n

Ik wil het!

Ik ben dol op dit soort berichten.

“Beste deelnemer/deelneemster aan de schrijfwedstrijd Obsessie:Je hebt meegedaan aan de schrijfwedstrijd Obsessie van Schrijfatelier Alicia. 
Jouw verhaal was van dusdanige kwaliteit dat het is geselecteerd voor publicatie in de bundel. VAN HARTE GEFELICITEERD !”

Mijn verhaal Ik wil het verschijnt in de bundel Obsessie van Schrijfatelier Alicia.

10423685_280879492110400_6614121577230164996_n