Voor het verhaal van Lexy had ik ruim 143.000 woorden nodig. Die schreef ik in de tegenwoordige tijd.

Als je de video bekijkt, weet je waar het verhaal begon. In Rome, op een studiereis. Dat is lang geleden, en dat moet jij, mijn lezer, merken. Daarom leek het me plots een goed idee om vier van de zes delen van SCHEURVROUW om te zetten naar de verleden tijd. Even ‘zoeken en vervangen’ in ruim 100.000 woorden, dacht ik. Hoe naïef kun je zijn?

‘Haar laarsjes roffelen op de treden’ wordt ‘Haar laarsjes roffelden op de treden.’ Tot zover gaat het prima. Maar dan zegt Lexy iets. Wat iemand zegt, blijft gewoon in de tegenwoordige tijd staan, want zo praten mensen. Dus bij elke zin moet ik even checken: praat ze, of vertel ik?

En wat Lexy zich toen herinnerde, in mijn eerdere versie bedoel ik, moet nog een stapje verder terug. ‘Ze dacht’ wordt ‘ze had gedacht’. Maar dat leest niet lekker, dus alleen als het echt moet. En dan heb ik het alleen nog maar over de werkwoorden.
Het woordje ‘nu’ bijvoorbeeld, dat stond er 165 keer in. ‘Gisteren’ wordt ‘de dag ervoor’. En ‘morgen’ wordt ‘de dag erna’. Goed te doen, maar opletten is het wel.
Na een paar hoofdstukken betrap – of is het betrapte? – ik mezelf erop dat ik in de verleden tijd ging reageren als mijn Jan vroeg of ik lekker geslapen had.

Maar goed … inmiddels zijn er twee van de vier delen om. En het is er mooier van geworden. Dat weet ik zeker. Dus stort ik me met plezier op de tweede 50.000 woorden. En dan moet ik mijn proeflezers nog zo gek zien te krijgen dat ze opnieuw een paar van mijn 110 hoofdstukken willen lezen.

Wat denk jij? Gaat het me lukken?

Liefs, Conny

Ennuh … de volgende keer gaan we naar ’t Jagershuys.